ΚΑΙΝΟΤΟΜΕΣ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΕΣ ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ - Η ΟΡΘΟΠΑΙΔΙΚΗ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ

Παθήσεις Σπονδυλικής Στήλης


Η σπονδυλική στήλη, κοινώς ραχοκοκαλιά,, παίζει έναν ζωτικό ρόλο στην σταθερότητα, ομαλή κίνηση και προστασία του ευαίσθητου νωτιαίου μυελού. Αποτελείται από οστεώδη τμήματα που ονομάζονται σπόνδυλοι και έναν ινώδη ιστό μεταξύ τους που ονομάζεται μεσοσπονδύλιος δίσκος. Οι σπόνδυλοι και οι δίσκοι αποτελούν τη σπονδυλική στήλη από την κεφαλή έως την  λεκάνη, δίνοντας συμμετρία και στήριξη στο σώμα.

Η σπονδυλική στήλη μπορεί να χωριστεί σε 4 μέρη:

  • Η Αυχενική μοίρα περιλαμβάνει τους πρώτους 7 σπονδύλους  της σπονδυλικής στήλης, τα οποία αποτελούν τον αυχένα
  • Η Θωρακική μοίρα είναιτο κεντρικότμήματης σπονδυλικής στήλης, περιλαμβάνει 12σπονδύλους, η οποία εκτείνεται από τη βάση του τραχήλου στο κάτω μέρος του θωρακικού κλωβού
  • Η Οσφυϊκή μοίρα αποτελείται από 5 σπονδύλους, οι οποίοι έχουν αριθμηθεί Ο1-Ο5
  • Η Ιερή μοίρα περιλαμβάνει τους κατώτερους 5 ιερούς κοκκυγικούς σπονδύλους

Εκφυλιστική Δισκοπάθεια

Εκφυλιστική δισκοπάθεια είναι μια κατάσταση που προκαλείται από την φθορά των  δίσκων μεταξύ των σπονδύλων.  Με την πάροδο των ετών ο μεσοσπονδύλιος δίσκος αφυδατώνεται και γίνεται ολοένα και λιγότερο ελαστικός, χάνοντας την ικανότητά του της απορρόφηση των κραδασμών. Στις περισσότερες περιπτώσεις η αιτία είναι πολυ-παραγοντική, έχει αρχίσει να φθείρεται λόγω γήρανσης, επαναλαμβανόμενη πίεση, το κάπνισμα, η γενετική παράγοντες κ.λπ. Ένας τέτοιος δίσκος έχει υψηλές πιθανότητες για ρήξη. Το ραγέν τμήμα του μεσοσπονδυλίου δίσκου μπορεί να πιέσει ευαίσθητα νευρικά στοιχεία, όπως ένα νωτιαίο νεύρο ή τον νωτιαίο μυελό. Η ρήξη μπορεί να είναι ευρείας βάσης ή περιορισμένη, κεντρική ή περιφερική, πλήρης ή μερική. Ακόμη, ο εκφυλισμένος δίσκος αποτελεί την αρχή της εκφυλιστικής νόσου της σπονδυλικής στήλης. Τα συμπτώματα της κήλης του μεσοσπονδύλιου δίσκου εξαρτώνται από το επίπεδο και την θέση της κήλης.

Δείτε συμπτώματα, διάγνωση & θεραπεία
Σπονδύλωση (Αυχενική - Θωρακική - Οσφυϊκή)

Με την πρόοδο της ηλικίας, οι αρθρώσεις της σπονδυλικής στήλης (ζυγοαποφυσιακές αρθρώσεις) υφίστανται φυσική φθορά και αλλοίωση, η οποία ονομάζεται σπονδύλωση και παρατηρείται συχνότερα στην οσφυϊκή και την αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Οι αρθρώσεις της σπονδυλικής στήλης φέρουν και αυτές, όπως και οι μεγαλύτερες αρθρώσεις του σώματος (γόνατο, ισχίο), αρθρικό χόνδρο που λειτουργεί σαν μαξιλαράκι απόσβεσης των κραδασμών και των δυνάμεων που αναπτύσσονται μεταξύ των οστών που συνθέτουν την άρθρωση. Όταν ο χόνδρος εκφυλιστεί με την πρόοδο της ηλικίας αλλά και την υπερβολική φόρτισή τους, τα οστά της άρθρωσης συμπλησιάζουν και φθείρονται και αυτά, προκαλώντας φλεγμονή και χρόνιο πόνο. Με την εξέλιξη της σπονδύλωσης, ο οργανισμός δημιουργεί αντιδραστικά, οστικούς σχηματισμούς που είναι γνωστοί ως οστεόφυτα, προκειμένου να βοηθήσει στην υποστήριξη των εκφυλισμένων αρθρώσεων. Τα οστεόφυτα όμως προκαλούν τη διόγκωση των αρθρώσεων της σπονδυλικής στήλης (ζυγοαποφυσιακές αρθρώσεις) και στένωση των μεσοσπονδύλιων τρημάτων από όπου εξέρχονται οι νευρικές ρίζες που παρέχουν νεύρωση στα άκρα (άνω και κάτω).Σε περίπτωση που το στενό, λόγω των οστεοφύτων μεσοσπονδύλιο τρήμα, παγιδεύει και πιέζει τη νευρική ρίζα, τότε προκαλείται χρόνιος ριζιτικός πόνος από ερεθισμό και χρόνια φλεγμονή  της ρίζας και ο ασθενής υποφέρει από ισχιαλγία (πόνο σε ολόκληρο το κάτω άκρο μέχρι τα δάκτυλα του ποδιού) ή βραχιοναλγία (πόνο σε ολόκληρο το άνω άκρο μέχρι τα δάκτυλα του χεριού) ανάλογα με την εντόπιση του προβλήματος. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η οστεοαρθρίτιδα της σπονδυλικής στήλης συνοδεύεται και από εκφύλιση των μεσοσπονδύλιων δίσκων, οι οποίοι αφυδατώνονται και χάνουν και αυτοί την απορροφητική τους ικανότητα, με αποτέλεσμα την μείωση του ύψους  του μεσοσπονδύλιου διαστήματος και την επιπλέον φόρτιση των ζυγοαποφυσιακών αρθρώσεων (αρθρώσεις που συνδέουν και στηρίζουν μεταξύ τους τα σώματα των σπονδύλων της σπονδυλικής στήλης).

Δείτε αίτια, συμπτώματα, διάγνωση & θεραπεία
Κήλη Μεσοσπονδύλιου Δίσκου Οσφυϊκής μοίρας Σ.Σ.

Η κήλη μεσοσπονδυλίου δίσκου είναι συνηθισμένη πάθηση κυρίως στην οσφυϊκή μοίρα της σπονδυλικής στήλης και είναι συχνή αιτία πόνου στα κάτω άκρα. 

Οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι βρίσκονται ανάμεσα στους σπονδύλους και ουσιαστικά απορροφούν  τους κραδασμούς της σπονδυλικής στήλης. Κάθε δίσκος είναι σκληρός από έξω (ονομάζεται ινώδης δακτύλιος) και εσωτερικά περιέχει ένα μαλακό πυρήνα, που ονομάζεται πηκτοειδής πυρήνας. Η κήλη του δίσκου δημιουργείται όταν ο σκληρός δακτύλιος σχιστεί και ο πυρήνας  από το εσωτερικό του δίσκου γλιστρήσει μέσα στον σπονδυλικό σωλήνα και πιέσει κάποιο νεύρο. Εκτός από την μηχανική πίεση, ο πηκτοειδής πυρήνας ερεθίζει με χημικούς τρόπους τα νεύρα, προκαλώντας φλεγμονή και πόνο.

Οι περισσότερες κήλες δίσκου προκύπτουν ως αποτέλεσμα απότομου stress, λόγω ατυχήματος (άρση βάρους ή στροφή και κάμψη της μέσης) αλλά επίσης μπορεί να δημιουργηθούν σταδιακά με το πέρασμα των χρόνων. Οι παράγοντες κινδύνου για μια κήλη δίσκου είναι:

  • Η ηλικία. Όσο μεγαλώνουμε οι δίσκοι μας αλλοιώνονται (κατ΄ αντιστοιχία της αλλοίωσης του δέρματος και της εμφάνισης ρυτίδων).
  • Ο τρόπος ζωής. Η έλλειψη άσκησης, το υπερβολικό βάρος καθώς και κάπνισμα, οδηγούν στην κακή λειτουργία των μεσοσπονδυλίων δίσκων.
  • Η κακή στάση. Η κακή στάση και η επαναλαμβανόμενη άρση βάρους ή οι στροφές της μέσης προκαλούν stress στους δίσκους.
Δείτε συμπτώματα, διάγνωση & θεραπεία
Κήλη Μεσοσπονδυλίου Δίσκου Αυχενικής μοίρας Σ.Σ.

Αν και όλα τα επίπεδα της κατώτερης αυχενικής μοίρας μπορεί να επηρεαστούν, οι δισκοκήλες παρατηρούνται συχνότερα στο Α5-Α6 μεσοσπονδύλιο διάστημα και ακολούθως στο Α6-Α7 και το Α4-Α5 διάστημα. Η συχνότητα είναι υψηλότερη κατά την τέταρτη δεκαετία της ζωής.


ΑΙΤΙΑ

Μυϊκά αίτια
Τα μυϊκά αίτια αποτελούν τη συχνότερη αιτία πόνου στον αυχένα στις νεανικές ηλικίες. Η πολύωρη ενασχόληση του ατόμου με τον ηλεκτρονικό υπολογιστή και πολλές φορές σε λάθος στάση της κεφαλής και του αυχένα αποτελούν την κύρια αιτία ανάπτυξης μυϊκών σπασμών στου μυς του αυχένα (τραπεζοειδής μύες, βραχύς παρασπονδυλικούς μύες κλπ) και έμμεσα προκαλούν ευθειασμό της αυχενικής μοίρας, απώλεια δηλαδή της φυσιολογικής θέσης λόρδωσης του αυχένα.  Το αποτέλεσμα αυτών είναι η πρόκληση πόνου που τις περισσότερες φορές έχει χρόνιο χαρακτήρα. Στα μυϊκά αίτια συμπεριλαμβάνεται και το μυϊκό ραιβόκρανο, κλινική οντότητα κατά την οποία παρατηρείται έντονος σπασμός των μυϊκών ομάδων (στερνοκλειδομαστοειδής μυς), από τη μία μόνον μεριά του αυχένα δίχως ο ασθενής να μπορεί να στρέψει το κεφάλι του λόγω του έντονου άλγους.  Η κατάσταση αυτή είναι καλοήθης και παροδική και με κατάλληλη αντιμετώπιση υποχωρεί στις επόμενες 7-10 ημέρες.

 

Αίτια που οφείλονται στους σπονδύλους και τους μεσοσπονδύλιους δίσκους

Τα αίτια που αφορούν στους μεσοσπονδύλιους δίσκους εμφανίζονται σε όλες τις ηλικίες με μια αυξανόμενη τάση στις μεγαλύτερες ηλικίες.  Όπως και στην οσφυική χώρα έτσι και στην αυχενική ανάμεσα στους σπονδύλους υπάρχουν οι μεσοσπονδύλιοι δίσκοι οι οποίοι λειτουργούν ως το αντικραδασμικό σύστημα της σπονδυλικής στήλης και λόγω της αυξημένης εν γένει κινητικότητας προστατεύουν τις ευγενείς δομές όπως ο νωτιαίος μυελός και τα νευρικά στελέχη τα οποία εξέρχονται από αυτήν.


Η κήλη του μεσοσπονδυλίου δίσκου στον αυχένα δημιουργείται συνήθως:

  • από παρατεταμένα μικρά φορτία που ασκούνται με λάθος τρόπο επάνω σε αυτόν (συνηθέστερη αιτία).
  • ή από πολύ μεγάλο φορτίο όπως απότομη εφαρμογή μεγάλων δυνάμεων πχ σε τροχαίο ατύχημα, αθλητική κάκωση ή από προσπάθεια στήριξης φορτίου στο κεφάλι ή στον αυχένα.

Μετά την ηλικία των 40 ετών ο μεσοσπονδύλιος δίσκος χάνει σταδιακά το ύψος του με αποτέλεσμα το μεσοδιάστημα μεταξύ των παρακείμενων σπονδύλων μα ελαττώνεται δημιουργώντας με τον τρόπο αυτό stress στις αρθρώσεις μεταξύ των σπονδύλων και συνθήκες ανάπτυξης οστεοφύτων και σπονδυλαρθρίτιδας, η οποία αποτελεί άλλη μια αιτία αυχεναλγίας.

Δείτε πρόληψη, συμπτώματα, διάγνωση & θεραπεία
Κήλη Μεσοσπονδυλίου Δίσκου Θωρακικής μοίρας Σ.Σ.

Θωρακική Δισκοκήλη

Οι συμπτωματικές δισκοκήλες της θωρακικής μοίρας είναι σχετικά σπάνιες (0.25% – 0.75% του συνόλου) και εμφανίζονται συχνότερα μεταξύ τέταρτης και έκτης δεκαετίας της ζωής. Η νόσος του Scheuermann και ιστορικό τραύματος είναι παράγοντες που σχετίζονται με κήλη της θωρακικής μοίρας. Συχνότερα εντοπίζονται στα επίπεδα Θ9-Θ12.


ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Η κλινική εικόνα μπορεί να ποικίλλει από:

  • πόνο και αίσθημα καύσου, αιμωδίες και παραισθησία των κάτω άκρων
  • βαρεία μυελοπάθεια με δυσλειτουργία του νωτιαίου μυελού.
  • πόνος εντοπισμένος στη μέση ή κατώτερη θωρακική μοίρα ή να αντανακλά μπροστά στο στήθος με ζωστηροειδή δερμοτομική κατανομή
  • Η μυελοπάθεια εκδηλώνεται με αισθητικές ή κινητικές διαταραχές, αύξηση των τενόντιων αντανακλαστικών, σπαστικότητα ή ορθοκυστικές διαταραχές.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Απεικονιστικές εξετάσεις:

  • απλές ακτινογραφίες (απασβέστωση των δίσκων),
  • μαγνητική τομογραφία (προβολή δισκικού υλικού οπισθίως ή οπισθοπλάγια στο σπονδυλικό σωλήνα)
  • CT μυελογραφία. (καθορίζει την έκταση της στένωσης του σπονδυλικού σωλήνα σε ασθενείς με αμφίβολη MRI).

Συντηρητική θεραπεία

Περιλαμβάνει μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα, τροποποίηση των δραστηριοτήτων και εφαρμογή κηδεμόνα σε υπερέκταση για μικρό διάστημα. Μόλις τα συμπτώματα υποχωρήσουν μερικώς, η φυσιοθεραπεία (αύξηση του εύρους κινήσεως και της ευκαμψίας και ενίσχυση των ραχιαίων μυών) μπορεί να είναι χρήσιμη.


Χειρουργική θεραπεία

Χειρουργικές ενδείξεις είναι η παρουσία συμπτωμάτων και σημείων μυελοπάθειας ή επίμονου ριζιτικού πόνου που δεν ανταποκρίνεται στη συντηρητική αγωγή για 4-6 εβδομάδες. Η ευαισθησία του θωρακικού μυελού σε τραυματισμό περιορίζει τη δυνατότητα του χειρουργού να προσπελάσει το μεσοσπονδύλιο δίσκο με την κλασική οπίσθια προσπέλαση. Πρόσθιες και πλάγιες προσπελάσεις έχουν αναπτυχθεί, που περιορίζουν την αποκόλληση του νωτιαίου μυελού από τον προβάλλοντα δίσκο.

Σπονδυλική Στένωση

Σπονδυλική στένωση είναι η στένωση του σωλήνα στην οσφυϊκή ή αυχενική μοίρα της σπονδυλικής στήλης και η πίεση του νωτιαίου μυελού ή των νεύρων. Οι περισσότερες στενώσεις αρχίζουν και εμφανίζονται από την ηλικία των 50 και άνω ως αποτέλεσμα της εκφύλισης της σπονδυλικής στήλης (με ελάχιστες εξαιρέσεις μερικούς ασθενείς που γεννιούνται με συγγενώς στενό κανάλι). Οι περισσότεροι ασθενείς μπορεί να είναι ασυμπτωματικοί έως ότου κάτι τους προκαλέσει επιπλέον πίεση των νεύρων όπως μια κήλη δίσκου ή ένας τραυματισμός στην οσφυϊκή μοίρα.


ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Τα συμπτώματα της σπονδυλικής στένωσης περιλαμβάνουν: 

  • Πόνο ή αδυναμία ή μουδιάσματα στα πόδια κυρίως από τους γλουτούς μέχρι τις γαστροκνημίες, τα οποία χειροτερεύουν με το περπάτημα και βελτιώνονται στην καθιστική θέση
  • Οσφυαλγία η οποία κατά κανόνα βελτιώνεται αν σκύψει κανένας μπροστά ή καθίσει 
  • Καψίματα, μυρμηγκιάσματα ή αίσθηση βελόνων στα κάτω άκρα.
  • Πολύ σπάνια οι ασθενείς μπορεί να έχουν και διαταραχές που αφορούν τις κενώσεις ή και την ούρηση.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η διάγνωση είναι συνδυασμός του ιστορικού, το οποίο συνήθως είναι τυπικό ως προς τη δυσκολία του ασθενούς να περπατήσει αποστάσεις, η οποία διακόπτεται από την ανάγκη να κάτσει (διαλείπουσα χωλότητα), σε συνδυασμό με τα ευρήματα από την φυσική εξέταση. Πολλοί ασθενείς κατά την φυσική εξέταση μπορεί να εμφανίζουν αδυναμία κάποιου νεύρου, άρα κάποιας ομάδας μυών από τα κάτω άκρα. Επίσης, μπορεί να εμφανίζουν περιορισμό κινήσεων ή ελάττωση της αισθητικότητας. Στην κλινική εξέταση πρέπει πάντα να συμπεριλαμβάνεται και ενδελεχής έλεγχος των ισχίων, που πολύ συχνά μιμούνται περιπτώσεις σπονδυλικής στένωσης και των αγγείων των κάτω άκρων, γιατί και οι αγγειακές στενώσεις των κάτω άκρων εκδηλώνονται με διαλείπουσα χωλότητα.


Διαγνωστικά
tests

Τα διαγνωστικά tests είναι:

  • απλές ακτινογραφίες σε όρθια θέση που δείχνουν την σταθερότητα της σπονδυλικής στήλης.
  • αξονική τομογραφία και
  • μαγνητική τομογραφία

μπορούν να μας δείξουν την έκταση της στένωσης του σπονδυλικού σωλήνα, καθώς και την πίεση στις διάφορες ρίζες ενόψει ενός πιθανού χειρουργείου.


ΘΕΡΑΠΕΙΑ


Συντηρητική Θεραπεία

Οι περισσότερες των περιπτώσεων της σπονδυλικής στένωσης μπορούν να αντιμετωπισθούν με παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη. Σε σπάνιες περιπτώσεις οξέως πόνου, μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει επισκληρίδιες ενέσεις κορτιζόνης ή κορτιζόνη από του στόματος (υπό μορφή χαπιών). Συνήθως, ο περιορισμός των δραστηριοτήτων και η χρήση μιας ζώνης βοηθάει στην ύφεση των συμπτωμάτων. Πρέπει να αποφεύγεται η παραμονή στο κρεβάτι καθότι αυτό μπορεί να έχει σαν αποτέλεσμα άλλες επιπλοκές από την παρατεταμένη κατάκλιση. Η φυσικοθεραπεία στην παρούσα φάση έχει νόημα με την βοήθεια που μπορούν να προσφέρουν τα φυσικά μέσα (ζέστη, ρεύματα, διαθερμίες, υπέρηχοι), καθώς και με ασκήσεις ενδυνάμωσης των μυών, φυσικής αντοχής, ελαστικότητας και διατάσεων της σπονδυλικής στήλης. Αν η συντηρητική αγωγή αποτύχει ή αν η στένωση είναι μεγάλη, τότε συνιστάται η χειρουργική θεραπεία.


Χειρουργική Θεραπεία

Ο σκοπός της χειρουργικής θεραπείας είναι η διεύρυνση του σπονδυλικού σωλήνα και η αποσυμπίεση των νεύρων. Έτσι το πιο κλασικό χειρουργείο είναι η πεταλεκτομή κατά την οποία το πέταλο (το οπίσθιο κομμάτι του σπονδυλικού σωλήνα) αφαιρείται. Αν δεν χρειάζεται να αφαιρεθεί όλο το πέταλο μπορεί κανείς να αφαιρέσει ένα τμήμα μόνο αυτού (πεταλοτομή/ laminectomy). Αν υπάρχουν μεγάλες κήλες, αφαιρούνται και αυτές κατά την διάρκεια του χειρουργείου για τον ίδιο ακριβώς λόγο, δηλαδή την διεύρυνση του καναλιού. Στα πλαίσια της αποσυμπίεσης του σωλήνα πρέπει να απελευθερωθούν και τα πλάγια τρήματα (τρηματεκτομή/ foraminotomy). Η σπονδυλοδεσία έχει αυστηρές ενδείξεις στην σπονδυλική στένωση. Η πιο βασική ένδειξη είναι η ταυτόχρονη ύπαρξη σκολίωσης πάνω από 20° ή η σπονδυλολίσθηση. Σχετικές ενδείξεις μπορεί να είναι η μεγάλη στένωση ή η μεγάλη δισκική νόσος και αυτό έχει να κάνει περισσότερο με το επίπεδο της δραστηριότητας ενός ασθενούς, καθώς και την ύπαρξη ή όχι σημαντικής οσφυαλγίας. Κατά την διάρκεια του χειρουργείου της σπονδυλοδεσίας, μετά την αποσυμπίεση του καναλιού, τοποθετούνται τα υλικά σπονδυλοδεσίας που είναι βίδες και ράβδοι, οι οποίες ενώνουν τους σπονδύλους που πρόκειται να σπονδυλοδεθούν. Στην συνέχεια, χρησιμοποιείται οστικό μόσχευμα το οποίο κάνει μόνιμη την σπονδυλοδεσία.


ΑΠΟΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Οι περισσότεροι ασθενείς σηκώνονται από το κρεβάτι την ίδια μέρα ή την επομένη του χειρουργείου. Η δραστηριότητα αυξάνεται σταδιακά και μετά από 2-3 μέρες ο ασθενής μπορεί να επανέλθει σπίτι του, ο πόνος του χειρουργικού τραύματος αντιμετωπίζεται με κοινά παυσίπονα και αντιφλεγμονώδη. Στο σπίτι καλό είναι κανείς να συνεχίζει την ανάπαυση μέχρι να συνέλθει ο οργανισμός από το stress του χειρουργείου. Υπολογίζεται ότι το τελευταίο, καθώς και ο χειρουργικός πόνος, περιορίζονται μετά από 1-2 βδομάδες σε επίπεδο που δεν χρειάζονται παυσίπονα. Ο τρόπος με τον οποίο αυξάνεται η δραστηριότητα κατά κανόνα καθορίζεται από την έκταση του χειρουργείου, την προηγούμενη δραστηριότητα του ασθενούς και τον τύπο της χειρουργικής επέμβασης. Έτσι, η επιστροφή στην εργασία ή την οδήγηση υπολογίζεται γύρω στις 2 με 4 βδομάδες, η επιστροφή στις δραστηριότητες, στην ελαφρά γυμναστική όπως το περπάτημα υπολογίζεται γύρω στον 1,5 με 3 μήνες, και όσον αφορά τα σπορ σωματικής επαφής (μπάσκετ), από 3 με 6 μήνες μετά το χειρουργείο.

Σπονδυλολίσθηση Ισθμική – Παίδων

ΣΠΟΝΔΥΛΟΛΙΣΘΗΣΗ

Σπονδυλολίσθηση είναι η περίπτωση πάθησης της σπονδυλικής στήλης ,όπου ο ένας σπόνδυλος γλιστράει (ολισθαίνει) πάνω στον άλλον. Υπάρχουν έξι τύποι σπονδυλολίσθησης: α) ο δυσπλαστικός (κακός σχηματισμός των οπίσθιων στοιχείων της σπονδυλικής στήλης), β) ο ισθμικός  (κάταγμα των οπίσθιων στοιχείων που ονομάζεται σπονδυλόλυση και ολίσθηση του σπονδύλου), γ) η εκφυλιστική σπονδυλολίσθηση (συνήθως στο 4-5 και συμβαίνει στην όψιμη ηλικία ως αποτέλεσμα της εκφυλιστικής νόσου του δίσκου και της αρθρίτιδας), δ) η τραυματική, ε) η παθολογική (σχετιζόμενη με όγκο ή φλεγμονή) και στ) η ιατρογενής σπονδυλολίσθηση. 


ΙΣΘΜΙΚΗ ΣΠΟΝΔΥΛΟΛΙΣΘΗΣΗ

Οι δύο πρώτοι τύποι σπονδυλολίσθησης (δυσπλαστικός και ισθμικός) υπάρχουν από την παιδική ηλικία και συνήθως εμφανίζονται στο Ο5-Ι1 επίπεδο. Ο δυσπλαστικός οφείλεται σε δυσπλασία του Ο5 σπονδύλου. Η ισθμική σπονδυλολίσθηση αφορά ένα κάταγμα στα οπίσθια στοιχεία συνήθως του 5ου οσφυϊκού σπονδύλου (το κάταγμα ονομάζεται λύση, άρα σπονδυλό-λυση) που εν συνεχεία είναι δυνατόν να οδηγεί σε ολίσθηση του Ο5 και του Ι1. Η σπονδυλόλυση είναι πολύ συνηθισμένη πάθηση, είναι η πρώτη αιτία πόνου μέσης στα παιδιά, και τουλάχιστον στους Ινδοευρωπαίους πληθυσμούς το ποσοστό υπολογίζεται τουλάχιστον 5% (φτάνει έως και 15% στα παιδιά που αθλούνται). Όμως ένα μικρό μόνο ποσοστό αυτών των ασθενών, το 7%, θα οδηγηθεί στην σπονδυλολίσθηση.


ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Η σπονδυλολίσθηση μπορεί να μην είναι επώδυνη.  Αν η ολίσθηση γίνεται πλέον κλινικά σημαντική, εμφανίζεται πόνος στους γλουτούς και κυρίως στην άσκηση, μυϊκοί σπασμοί, ίσως αδυναμία των κάτω άκρων, σφιχτοί οπίσθιοι μηριαίοι και διαταραχή της βάδισης. Σε περίπτωση σοβαρής σπονδυλολίσθησης, η όλη εικόνα του σώματος αλλάζει, με εμφάνιση βάδισης με λυγισμένα γόνατα και ισχία.


ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Το ιστορικό του πόνου και των ενοχλημάτων σε σχέση με την ηλικία είναι καθοδηγητικό στην διάγνωση στα παιδιά. Στην σπονδυλόλυση συνήθως προηγείται έντονη άθληση και ο πόνος εντοπίζεται μόνο στη μέση. Στην ολίσθηση, η εικόνα του ασθενούς είναι χαρακτηριστική (βάδισμα με λυγισμένα γόνατα και ισχία) και το παιδί δεν μπορεί να σκύψει μπροστά. Επίσης κατά την νευρολογική εξέταση μπορεί να υπάρχει μυϊκή αδυναμία ή μουδιάσματα στα πόδια. 

Η διάγνωση τίθεται με τις απλές ακτινογραφίες για την σπονδυλολίσθηση (επίσης στην απλή ακτινογραφία εκτιμάται και ο βαθμός της ολίσθησης). Για την σπονδυλόλυση χρειάζονται συνήθως πιο σύνθετες εξετάσεις όπως η αξονική και η μαγνητική ακτινογραφία (ή και τον σπινθηρογράφημα των οστών αν θέλουμε να εκτιμήσουμε αν η σπονδυλόλυση είναι καινούργια ή παλιά).
 

ΤΑΞΙΝΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΣΠΟΝΔΥΛΟΛΙΣΘΗΣΗΣ

Υπάρχουνε διάφοροι τρόποι για να μετρήσει κανείς τον βαθμό που έχει γλιστρήσει ο ένας σπόνδυλος προς τον άλλον. Ο πιο κλασικός τρόπος είναι από 1 έως 4, με το 5 να είναι η τέλεια αποχώρηση του ενός από τον άλλον, κατάσταση που ονομάζεται σπονδυλόπτωση.

 

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Συντηρητική Αγωγή

Στις περισσότερες περιπτώσεις σπονδυλύσεως, όπως στις περιπτώσεις 1ου και 2ου βαθμού σπονδυλολίσθησης, η αγωγή είναι ανάπαυση και αποχή από τις δραστηριότητες, λήψη αντιφλεγμονωδών φαρμάκων ή παυσίπονων και φυσικοθεραπεία.

 

Χειρουργική Αγωγή

Η χειρουργική αγωγή απευθύνεται στους ασθενείς που δεν έχουν ανταποκριθεί στην συντηρητική αγωγή ή σε ασθενείς με ολίσθηση μεγαλύτερη του 3ου βαθμού. Η πιο κλασική μέθοδος είναι η αποσυμπίεση των νεύρων δια πεταλεκτομής καθώς και η σπονδυλοδεσία με υλικά.

Σπονδυλολίσθηση Εκφυλιστική - Ενηλίκων

Εκφυλιστική σπονδυλολίσθηση είναι η ολίσθηση του ενός σπονδύλου πάνω στον άλλον, συνήθως του Ο4 πάνω στον Ο5, σαν αποτέλεσμα της εκφύλισης των μεταξύ των στοιχείων όπως είναι ο σπονδυλικός δίσκος και οι οπίσθιες αρθρώσεις. Αυτός ο τύπος είναι πολύ συνηθισμένος σε γυναίκες γύρω στην ηλικία των 60 ετών.


ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ

Τα συμπτώματα αφορούν πόνο στην σπονδυλική στήλη (ο οποίος μπορεί να κατεβαίνει και στους γλουτούς ή και στα πόδια), σπασμούς των μηρών, μυϊκή αδυναμία, διαταραχή της βάδισης έως διαλείπουσα χωλότητα σε ασθενείς που η στένωση πλέον είναι πολύ σημαντική. Αξίζει να αναφέρουμε ότι οι περισσότεροι ασθενείς με σπονδυλολίσθηση είναι ασυμπτωματικοί.


ΔΙΑΓΝΩΣΗ

 Η προσέγγιση των ασθενών με εκφυλιστική σπονδυλολίσθηση δεν διαφέρει από αυτή των ασθενών με σπονδυλική στένωση. Συνήθως η εκφυλιστική σπονδυλολίσθηση ανακαλύπτεται στον απεικονιστικό έλεγχο, δηλαδή στις ακτινογραφίες ή στις μαγνητικές τομογραφίες.


ΘΕΡΑΠΕΙΑ


Συντηρητική Αγωγή

Η συντηρητική αγωγή αφορά ανάπαυση, περιορισμό των δραστηριοτήτων, την χρήση φαρμάκων αντιφλεγμονωδών και παυσίπονων και πιθανόν και ένα κηδεμόνα. Η εκφυλιστική σπονδύλωση είναι προοδευτική, που σημαίνει ότι τα συμπτώματα χειροτερεύουν με τον καιρό. 

Χειρουργική Θεραπεία

Η χειρουργική θεραπεία ενδείκνυται όταν τα συμπτώματα δεν μπορούν να ελεγχτούν με την συντηρητική αγωγή. Ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσει κανείς την εκφυλιστική σπονδυλολίσθηση είναι η σπονδυλοδεσία και η αποσυμπίεση. Μικρού βαθμού σπονδυλολισθήσεις μπορούν να αντιμετωπισθούν με απλή αποσυμπίεση των νεύρων αν και είναι καλό να λαμβάνεται υπόψη ο βαθμός δραστηριότητας του ασθενούς.

Σύνδρομο FLAT-BACK

Το σύνδρομο ευθείας πλάτης είναι αποτέλεσμα της απώλειας της λόρδωσης της σπονδυλικής στήλης με αποτέλεσμα ο ασθενής να δυσκολεύεται να σταθεί όρθιος χωρίς να λυγίσει τα γόνατά του και τα ισχία του ή χωρίς να είναι γερμένος μπροστά. Με τα παλαιότερα υλικά σπονδυλοδεσίας, το σύνδρομο flat-back ήταν πολύ συνηθισμένο, αλλά σήμερα είναι αποτέλεσμα κακής τεχνικής κατά την διάρκεια απλής σπονδυλοδεσίας στην οσφυϊκή μοίρα. Επίσης διάφορες ρευματοπάθειες ή και η απλή δισκοπάθεια μπορεί να οδηγήσουν στην απώλεια της λόρδωσης και σε σύνδρομο ανάλογο με το flat-Back. Κατά κανόνα η κακή στάση του ασθενούς οδηγεί σε πόνο τύπου κούρασης της πλάτης, πόνο στον λαιμό από την προσπάθεια και την υπερέκταση και πόνο στην οσφυϊκή μοίρα.

Η συντηρητική αγωγή βοηθάει στα αρχικά στάδια του συνδρόμου. Συνίσταται κυρίως σε ασκήσεις ενδυνάμωσης των ραχιαίων μυών και απόκτησης φυσικής κατάστασης. 

Το χειρουργείο στο σύνδρομο flat-back είναι η οστεοτομία και η διόρθωση της λόρδωσης της σπονδυλικής στήλης με εντυπωσιακά συνήθως αποτελέσματα για την ποιότητα της ζωής των ασθενών.


Κλείστε online ραντεβού:

  • vriskodocto rgr
  • NowDoctor